Πήγαν μαθητές νηπιαγωγείου σε γηροκομείο για να βοηθούν ηλικιωμένους και να τους δίνουν χαρά!

Ενα πρωτότυπο κοινωνικό πείραμα ξεκίνησε στο Σιάτλ που δίνει χαρά στους ηλικιωμένους αλλά και τα παιδιά.

Συγκεκριμένα, στο St. Vincent αποφάσισαν να συστεγάσουν ένα γηροκομείο με ένα νηπιαγωγείο και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

Είναι γεγονός πως περίπου το 43% των ηλικιωμένων βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ωστόσο στο Σιάτλ αποφάσισαν να το αλλάξουν αυτό. Έτσι οι 400 ηλικιωμένοι του γηροκομείου συναναστρέφονται καθημερινά με παιδιά προσχολικής ηλικίας του Intergenerational Learning Center, συνομιλούν και παίζουν μαζί τους.

Στόχος του προγράμματος, είναι να μπορέσουν τα μικρά παιδιά να συνηθίσουν την εικόνα μεγαλύτερων ανθρώπων, να συμβιβαστούν με τη διαφορετικότητα, να αποδεχτούν τα άτομα με αναπηρίες και να μη φοβούνται τα ηλικιωμένα άτομα.

Αυτό όμως έχει πολλαπλά οφέλη, όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους ηλικιωμένους. Παρά την προχωρημένη ηλικία τους, δε διστάζουν να παίξουν, να τραγουδήσουν και να χαρούν με τα παιδιά, που θα μπορούσαν, άλλωστε, να είναι εγγόνια τους. Η συμμετοχή τους σε αυτό το πρόγραμμα αύξησε την αυτοεκτίμηση τους και ένιωσαν πως έχουν και πάλι αξία. Τους δόθηκε η ευκαιρία να μεταδώσουν κάποιες από τις γνώσεις τους και η ευκαιρία να υπάρξουν πρότυπα για τους νέους ανθρώπους.

Όλη η πρωτοβουλία έχει γίνει δεκτή με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Μάλιστα, σύντομα πρόκειται να προβληθεί στα μέσα ενημέρωσης και ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με το όλο εγχείρημα με τίτλο «Present Perfect».

 

Πηγή: Τι λες τώρα;

Σκέφτεσαι το αύριο;

Ένας Χριστιανός βασανιζόταν συχνά από διάφορες μελλοντικές υποθέσεις.
Ανησυχία του, το τι θα γίνει αύριο, τι θα γίνει μεθαύριο, τι μας περιμένει την επομένη εβδομάδα.
Όλη αυτή η φροντίδα έπνιγε την ψυχή του, πράγμα που τον έκανε πολύ δυστυχή.
Μια νύχτα, ο άνθρωπος αυτός είδε ένα όνειρο.Περπατούσε σ’ ένα μακρινό δρόμο φορτωμένος με ένα σακί στην πλάτη.
Το φορτίο του ήταν βαρύ και κάπου στάθηκε να ξαποστάσει.
Μα όταν θέλησε να σηκωθεί για να συνεχίσει το ταξίδι του, αντιλήφθηκε πως ήταν αδύνατο να σηκώσει το σακίδιο του.
Άνοιξε τότε να δει τι έχει μέσα.
Και τι βλέπει!
Μικρά-μικρά δέματα.
Το ένα έγραφε απ’ έξω: «αυτό για αύριο».
Ένα άλλο έγραφε: «αυτό για μεθαύριο».
Το τρίτο έγραφε: «αυτό για σήμερα».
Αυτό ήταν ανάλαφρο. Το σήκωσε με χαρά και συνεχίζοντας το ταξίδι του ξύπνησε.
Το όνειρο αυτό εκφράζει μια τραγική πραγματικότητα.
Η μέριμνα για το αύριο, για το μεθαύριο, για το μετά από μια εβδομάδα, για το μετά από ένα μήνα και ένα χρόνο,
γεμίζει τις ψυχές μας με άγχος και ανησυχίες, που μας αφαιρούν την γαλήνη και μας κάνουν το βάρος της ζωής δυσβάστακτο.
Για να μας απαλλάξει ο Κύριός μας απ’ αυτές τις εναγώνιες στιγμές είπε εκείνα τα αθάνατα λόγια.
«Μη ούν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής, αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής»

http://trelogiannis.blogspot.gr/

500.000 Ευρωπαίοι πεθαίνουν το χρόνο από το καθισιό

500.000 Ευρωπαίοι πεθαίνουν το χρόνο από το καθισιό

Ένας στους 4 ενήλικες και 4 στους 5 εφήβους στην Ευρώπη ακολουθούν ένα επιβλαβές μοντέλο καθιστικής ζωής και το κόστος αυτής της “σωματικής αδράνειας” για την Ευρωπαϊκή οικονομία υπερβαίνει τα 80 δισ. ευρώ ετησίως. (περισσότερα…)