Τό θρησκευτικό συναίσθημα ὁπωσδήποτε ὑπάρχει σέ ὅλους μας ἀνεξαιρέτως. Ὅσοι τώρα παριστάνουν τόν ἄθεο, δέν ση­μαί­νει πώς δέν ἔχουν ἤ ὅτι ἔχουν καταργήσει αὐτό τό συναίσθημα. Ἁ­πλούστατα, δέν θέλουν νά πιστεύουν ἤ δέν πιστεύουν τελικά στόν Θεό.

Ὅμως ἐπειδή τό θρησκευτικό συναίσθημα ὁπωσδήποτε ὑ­πάρ­χει, τί κάνουν; Ὑποκαθιστοῦν τόν Θεό μέ κάτι ἄλλο, σίγουρα κα­τώ­τερο! Τό χρῆμα, τή δόξα, τό κόμμα, τήν ἰδεολογία, τήν ἐ­πι­στή­μη, τήν τέχνη, τήν τύχη, τή μαγεία, τή φύση, τίς ἡδονές κτλ. Ἄ­θε­οι μόνο αὐτοῦ τοῦ εἴδους ὑπάρχουν. Γιατι ὅποιος ἀρνεῖται τόν Θεό, στή θέση του λατρεύει κάτι ἄλλο. Γίνεται εἰ­δω­λο­λάτρης! Λέ­νε πολύ σωστά πώς «ὁ ἄνθρωπος δημιουρ­γη­μένος γιά τόν Θε­ό, δέν μπορεῖ παρά πρός τόν Θεό νά κα­τευ­θύ­νε­ται ἤ στά ὑπο­κα­τά­στατα τοῦ Θεοῦ».

Ἀλλ’ εἶναι πολύ σημαντικά καί τοῦτα τά λόγια τοῦ φιλοσόφου καί Ἀκαδημαϊκοῦ Ν. Μπερντιάεφ: «Πρέπει ν’ ἀναγνωρισθεῖ πώς παν­τελῶς συνεπής ἀθεΐα δέν ὑπάρχει. Ὁ ἄνθρωπος περισσότερο κλί­νει πρός τήν εἰδωλολατρία, παρά πρός τήν ἀθεΐα. Ἀναγνωρίζει τό “Θεῖο” ἀκόμη κι ὅταν ἀρνεῖται τόν Θεό καί ὑπάρχει μέσα του μία ἀνάγκη τοῦ “Θείου” πού δέν μπορεῖ νά τήν ὑπερνικήσει. Θε­ο­ποι­εῖ τά διάφορα ἀντικείμενα. Θεοποιεῖ τόν κόσμο, τόν ἄν­θρω­πο, τήν ἀνθρωπότητα. Θεοποιεῖ τήν κοινωνία, τό κράτος, τήν ἐ­πι­­στήμη. Θεοποιεῖ τήν φυλή, τήν ἐθνικότητα ἤ τήν κοινωνική τά­ξη καί κατασκευάζει ἕνα θεό ἀπό τήν ἀθεΐα του»!

Τό προσέξατε αὐτό τό τελευταῖο; «Ὁ ἄθεος κατασκευάζει ἕνα θεό ἀπό τήν ἀθεΐα του»!!!

Ἀλλ’ εἶναι ἐξ ἴσου πολύ χαρακτηριστική κι αὐτή ἡ διαπίστωση: «Ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ μανία ἑνός ἀθέου, τόσο πιό πολύ διψάει γιά τόν Θεό»!

Ναί ἄθεοι δέν ὑπάρχουν! Θά ὑπῆρχαν μόνον ἄν γεννιόντου­σαν ἔ­τσι. Ἁπλούστατα, εἰδωλολάτρες εἶναι πού μέ κάθε παρά­λο­γο ἐπιχείρημα, θέτουν στή θέση τοῦ Θεοῦ, κάποια ἀπ’ τά εἴδωλα πού εἴπαμε. Πού τά λατρεύουν μέ τό ἴδιο δέος καί πάθος. Ἄ­πι­στοι, λοιπόν, ναί. Ἄθεοι ὅμως ὄχι!

 

(περιοδικό ΤΑ ΚΡΙΝΑ, Μάρτιος 2014, σ. 25)