Ο χρόνος…

σταγόνες στην υδάτινη επιφάνεια της καρδιάς μου

κυκλικές δονήσεις που χαράζουν ανεξίτηλα

οργώνοντας μ’ αναμνήσεις και όνειρα

το παρόν, το μέλλον…

κι όλα με μιας γίνονται παρελθόν.

Είναι δυνάστης;

Πολύτιμος βοηθός;

Μια γλυκιά τυραννία, μια συνεχής αντίθεση:

Ποθείς το τέρμα

μα τα όριά του σε πιέζουν…

Κύριε, τι μοίρα διάλεξαν τ’ αγαπημένα σου παιδιά;

Κι ήρθες -δεν άντεχες την τόση ταλαιπώρια μας-

κι άνοιξες πέρα απ’ τα σύνορα,

που τόσο πίεζαν τη ζωή μας,

έναν ουρανό, μια αιωνιότητα,

δίχως το τέρμα, δίχως το δείλι!

Σ’ ευχαριστώ!

Τώρα το κάθε τέλος είναι αρχή.

Της μέρας το ηλιοβασίλεμα,

του κάθε χρόνου η λήξη,

η κάθε ώρα, η κάθε στιγμή

μια ευκαιρία για επιστροφή…

σε Σένα που είσαι το Α και το Ω

η αιώνια, ά-χρονη, αληθινή ζωή!

Ας!