Τρέχει ο κόσμος σκυθρωπός,

Κατεβασμένο το κεφάλι.

Τρέχει χωρίς σταματημό

Και κυνηγά το χρόνο πάλι.

Οι δείκτες γρήγορα γυρνούν

Του ρολογιού τρομάζει ο χτύπος.

Οι ώρες της μέρας δεν αρκούν

Κι ανήσυχος γίνεται  ο ύπνος.

Θαρρείς κι ο άνθρωπος δε ζει

Τη μέρα του για να απολαύσει.

Ζει μόνο για να κυνηγά

Τον χρόνο για να τον προφτάσει.

Και μες στ’ ατέλειωτο αυτό

Και ανεξήγητο κυνήγι

Έχει ο χρόνος του χαθεί

Κι όλη η ζωή του έχει φύγει.