Όλος και πάλι μια πληγή

το χρώμα του θανάτου στη μορφή.

Μα ο Παύλος έμαθε να ζει

ωσάν τον Κύριό του.

Ύβρεις και λιθοβολισμοί,

ναυάγια και ραβδισμοί,

η δόξα και το μαρτύριό του.

Έτσι τον συναντάς κι εσύ,

έξω απ’ τα Λύστρα, ένα παιδί

με ρίζα αγία μητρική.

Ο Παύλος κείτεται νεκρός…

Μα να! σαλεύει, στήνεται ορθός!

Το θαύμα αυτό σε βεβαιώνει:

του Παύλου ο Θεός είν’ αληθινός!

Χτυπά η νεανική  ψυχή…

Ποθεί ανώτερη ζωή!

Ο πόθος φλόγα δυνατή

και το τολμάει!

Κι ας πληγωμένο τον θωρεί

κι ας ξέρει τι ακολουθεί

αυτή τον Κύριο αγαπάει.

Κι ακολουθείς πάντα πιστά

αυτόν που με αγνή καρδιά

Χριστό στους εξ εθνών μηνά,

Χριστό αναστημένο!

Σου λέει «γύμναζε σεαυτόν»,

τύπος να γίνεις των πιστών,

τέκνο αγαπημένο.

Άξια, σταθερά εσύ

με όπλο την υπακοή

και με αγάπη φλογερή

τηρείς τον εαυτό σου αγνό.

Διακονείς, κακοπαθείς,

ακόμα κι όταν ασθενείς,

εργάζεσαι για τον Χριστό.

Μα και στο τέλος της ζωής

πάλι αυτόν θα μιμηθείς.

Αυτόν που είναι μιμητής

άξιος του Κυρίου.

Στην Έφεσο του νικολαϊτισμού

κερδίζεις για χάρη του Χριστού

στεφάνι Μαρτυρίου!