«Στίς 14 Μαΐου τοῦ 1864 ἕνας μετεωρίτης ἔπεσε κοντά στό χωριό Ὀργκέγ κοντά στήν Τουλούζη, στή νοτιοδυτική Γαλλία. Εἴκοσι θραύσματα συλλέχθηκαν καί διαφυλάχθηκαν σέ μουσεῖα. Ὅλα ἦταν μιᾶς ποικιλίας πού καλεῖται ἀνθρακοῦχος χονδρίτης, μαλακά, σκοτεινά, εὐδιάλυτα στό νερό, ὑποδηλωτικά ἐξωγήινης ζωῆς.

Ἑκατό χρόνια ἀργότερα κατά τή διάρκεια μιᾶς ἐπιστημονικῆς διένεξης γύρω ἀπ’ αὐτούς τούς μετεωρίτες, ὁρισμένοι ἀνοίχθηκαν καί ἀναλύθηκαν. Οἱ ἐπιστήμονες ἔμειναν κατάπληκτοι ἀπό τήν ἀνεύρεση τεμαχιδίων ἑνός φυτοῦ, πού ἀργότερα πιστοποιήθηκε ὅτι εἶναι ἕνα εὐρωπαϊκό ἀγριόχορτο, μαζί μέ ἄμμο, θραύσματα ἄνθρακα καί ψαρόκολλα μέσα στό μετεωρίτη. Προφανῶς, κάποιος τό 1864 μέ περίσκεψη τοποθέτησε ὀργανικό ὑλικό στό δοκίμιο. Ἰσως ἦταν ἕνα βρωμερό ἀστεῖο ἤ ἔγινε ἀπό ἀντίδραση στό Λουδοβῖκο Παστέρ ἔπειτα ἀπό τήν περιπαθῆ ὑποστήριξη τῆς Θείας Δημιουργίας ὡς τῆς μόνης καταγωγῆς τῆς ζωῆς»[1].

Ἀσφαλῶς ὁ ἔνοχος δέν πρέπει νά ἀναζητηθεῖ μεταξύ τῶν βοσκῶν τῆς περιοχῆς ἀλλά μεταξύ τῶν ὑλιστῶν ἐκείνων πού ντροπιασμένοι ἀπ’ τήν ἥττα τους μπροστά στή Γαλλική Ἀκαδημία θέλησαν νά πάρουν ἐκδίκηση ἀπό τόν Παστέρ μ’ αὐτό τόν ἀνέντιμο τρόπο. Εὐτυχῶς γι’ αὐτόν, τό ὄνομα τοῦ ἐνόχου δέν διαιωνίστηκε στήν Ἱστορία.

                                                                Ἀπόστολος Παπαδημητρίου

(ἀπό τό βιβλίο του Ἐπιστήμη Ὑλισμός καί Πίστη τόμ. Α΄, σελ. 274-275)
 

 


[1]Goran M., «The future of science», «SPARTAN» books, N. York, p. 133.