Στέκει η ανθρωπότητα

Βουβή εκστατική

κοιτά το θαύμα.

Αυτός που ήρθε να την σώσει

γεννιέται φτωχός

και ταπεινός σε μία φάτνη.

Σκύβει η ανθρωπότητα

Σκοτεινή κουρασμένη

απελπισμένη.

Αυτός που αιώνες πρόσμενε

ήρθε στη γη

και μοιάζει μικρός κι αδύναμος.

Θρηνεί η ανθρωπότητα

τα συντρίμμια τα ερείπια

τα κρίματά της.

Αυτός που δίνει την χαρά

θνητός γεννιέται

κι ακολουθεί ο θρήνος για αθώα βρέφη.

Πονά η ανθρωπότητα

για τα πάθη της τα δεσμά τα αιώνια

που την σκλαβώνουν.

Αυτός που ήρθε να την ελευθερώσει

τώρα απογράφεται

ως δούλος του Καίσαρα ως ένας άνθρωπος.

Συγκύπτουσα  και πάλι η ανθρωπότητα

ψάχνει ελπίδα διψά για αγάπη

ζητά το θαύμα.

Αυτός που πέθανε κι αναστήθηκε

γεννιέται και τώρα ταπεινός

μα νέα φάτνη είναι οι καρδιές μας.

                                                         Γ.Π.