Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, υπάρχει μια σταθερά που μένει αμετάβλητη, εις πείσμα όλων όσων επιμένουν να την εξολοθρεύσουν.

Αν θα πρέπει να προσδιορίσουμε τη χρονολογία της ύπαρξής της, μάλλον θα εκπλαγούμε διότι αυτή είναι που ορίζει τη δική μας υπόσταση μέσα στο χρόνο. Πρόκειται για ένα πρόσωπο. Τόσο αγαπητό και μισητό ταυτόχρονα, που όμοιό του δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει που να προκαλεί τέτοιο διχασμό στην ανθρωπότητα. “Ο Χριστός φέρνει την ουράνια ειρήνη του, σαν κάποιο ουράνιο βάλσαμο, σ’ εκείνους που ειλικρινά πιστεύουν σ’ Αυτόν. Αλλά δεν ήρθε να δημιουργήσει ειρήνη μεταξύ των υιών τού φωτός και των υιών τού σκότους”, εξηγεί ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Αναλώνεται το μιλιούνι των ανθρώπων σε μια αέναη αναζήτηση αγαθών τρέχοντας αδιάκοπα με ψυχοφθόρους ρυθμούς να προλάβει να ζήσει την έντονη καθημερινότητά του… Κι όλα για ένα «πουκάμισο αδειανό», για πράγματα γήινα, που έχουν ημερομηνία λήξης ακριβώς διότι υποκύπτουν στη χοϊκή προέλευσή τους. Χάθηκε το νόημα της ζωής; Πώς είναι δυνατόν να αλλοιώνεται τόσο πολύ το πνευματικό υπόβαθρο του ανθρώπου ώστε να παραδίνεται ασύστολα στα πλοκάμια της φθοράς; Αυτός, που άνω θρώσκει, καταλήγει να κυλιέται στο βούρκο μιας επίπλαστης ευτυχίας. Κι έπειτα αντικρίζει κανείς γύρω του μάτια κενά και ταλαιπωρημένα, καθρέφτισμα κουρασμένων καρδιών κι ας ανήκουν σε νέους ανθρώπους.

Υπάρχει όμως και μια χούφτα ψυχών που τις βλέπεις αθόρυβα και διακριτικά με το χαμόγελο στα χείλη να επιτελούν την εργασία τους για τα προς το ζην, με χαρά να βάζουν φτερά στα πόδια τους για να διακονήσουν το συνάνθρωπό τους μέσα στη φρίκη του πόνου και με μια αγάπη θυσιαστική να προσφέρουν απλόχερα το περίσσιο της καρδιάς τους για μια κοινωνία καλύτερη.

Όχι, δεν είναι άνθρωποι αφελείς. Η επιλογή που έκαναν είναι αυτή που αλλάζει τη στάση τους απέναντι στη ζωή: να ακολουθούν τη Σταθερά και να μην την αφήσουν ούτε στιγμή να πάψει να νοηματοδοτεί την ύπαρξη τους.  Είναι οι οπαδοί του Ιησού Χριστού που με όλη τη λαχτάρα της ψυχής τους βαδίζουν πίσω Του. Έχοντας τον θεϊκό του λόγο πηγή αστείρευτης και αληθινής χαράς, τολμούν και αγωνίζονται, με φρόνημα σταθερό, χωρίς να αφήνουν την απελπισία να τους παρασύρει στο βυθό της. Το αντικρίζει κανείς στο λαμπερό τους βλέμμα, στον καθάριο και φωτεινό τους βίο.

Με τέτοια αισιόδοξη στάση ζωής, ο άνθρωπος μπορεί και αντιστέκεται στις σύγχρονες σειρήνες του κόσμου. Ζει αληθινά χαρούμενος, λυτρωμένος από τα πάθη του, προσδοκώντας και τη δική του ανάσταση, για μια ζωή αιώνιας ευτυχίας κοντά Του. Εξαρχής ο Χριστός είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος: « ἐν τῷκόσμῳθλῖψιν ἕξετε·» Θριαμβευτική ακούγεται όμως η συνέχεια του λόγου Του: «ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ιω.16,33). Απὸτοῦνῦν καὶἕωςτοῦαἰῶνος, η μόνη σταθερά που αξίζει να εμπιστεύεται κανείς.

Ειρήνη