Νοέμβριος! και στη μέση αυτού του μήνα ξεκινάει μια άγια και ευλογημένη περίοδος, αυτή της νηστείας…

Μια ευκαιρία μας δίνει η μάνα εκκλησία και μας καλεί μαζί της να προετοιμαστούμε για το μεγάλο γεγονός της ενανθρωπήσεως του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού!

Διάφορες σκέψεις περνούν από το νου μου στην αρχή μιας νηστείας… τι σημαίνει για μένα προσωπικά; Την αξιοποιώ; Ή απλά ακολουθώ χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι και γιατί κάνω μια νηστεία; Νηστεία φαγητών μόνο; Σκέψεις πολλές, που αναπόφευκτα με οδηγούν σε έναν απολογισμό.

Εγώ και ο εαυτός μου απέναντι στη … νηστεία! Και ανακαλύπτω ότι αν και έμαθα από μικρή να τηρώ, έστω και τυπικά, αυτή την άγια συνήθεια που ορίζει η εκκλησία, πολλές νηστείες έφυγαν αναξιοποίητες… Τώρα που μεγαλώνω, και κάπως αντιλαμβάνομαι λίγο-λίγο την αξία, τον σκοπό, την προσφορά της, επιθυμώ να ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΩ κάθε τέτοιου είδους ευκαιρία που μου δίνεται… Δεν θέλω απλά να ακολουθώ. Θέλω ενεργά να συμμετέχω στον αγώνα αυτό! Στον αγώνα του καθαρισμού της καρδιάς μου από τα αγκάθια και τα βαλτωμένα νερά που όλο αυτό το διάστημα έχουν κερδίσει έδαφος μέσα μου. Να καθαρίσω, να ομορφύνω και να προετοιμάσω την ύπαρξή μου όλη -σώμα και ψυχή- για να υποδεχθεί τον μεγάλο Επισκέπτη, τον Σωτήρα της Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό…!

κρινάκι