Κάθε άδεια καρέκλα, σε φωτογραφία ή στην πραγματικότητα, επίμονα μου θυμίζει το γραφείο του…Ουγκώ. Εκεί ανάμεσα στα άλλα έπιπλα, βρισκόταν και μια καρέκλα, στην οποία ποτέ κανείς δεν καθόταν.

Ο γάλλος διανοούμενος την ήθελε πάντα άδεια:<<Εδώ κάθονται οι απόντες>>, έλεγε. Ο πατέρας μου επιμένει, ότι αυτό ήταν και γραμμένο πάνω στην καρέκλα.
Γεγονός είναι, ότι ο πολύς κόσμος αυτό το έπαιρνε για ιδιοτροπία ή και για πρόληψη ακόμη του Ουγκώ. Οι στενοί του φίλοι όμως ήξεραν πως η άδεια καρέκλα έκρυβε ένα πολύ βαθύ νόημα: Ήταν η καρέκλα εκείνου του …τρίτου, για τον οποίο μιλούσαν πάνω στην κουβέντα, του οποίου ίσως είχαν την πρόθεση να κρίνουν ή και να κατακρίνουν. Ενώ δηλαδή φαινομενικά έδειχνε άδεια στην πραγματικότητα ήταν <<κατειλημμένη>> από τον απόντα.
Να που μια άδεια καρέκλα δεν πιάνει άδικα τον τόπο. Αποστομώνει εκείνον τον φλύαρο, που ασυλλόγιστα αναφέρει ονόματα, ανακοινώνει μυστικά, ενοχοποιεί αθώους, έτσι από επιπολαιότητα.

 Μια άδεια καρέκλα φιμώνει τον συκοφάντη, που σκόπιμα και με κακία διαδίδει φήμες εις βάρος κάποιου απόντος.

Μια άδεια καρέκλα βάζει τέρμα σε κρίσεις και επικρίσεις -σε στυλ κουτσομπολιού- για κάποιον που απουσιάζει.
Η άδεια καρέκλα του απόντος είναι μια παρουσία, που μας επιβάλλει άλλοτε σιωπή και άλλοτε, άφωνη αυτή, μας λέει τι να πούμε, πώς να το πούμε.Μας υπενθυμίζει το σεβασμό, την ευπρέπεια, την ειλικρίνεια, την ευγένεια, τη φιλαλήθεια, την ανθρωπιά. Μια άδεια καρέκλα!
Έχετε μια άδεια καρέκλα στο γραφείο σας; Αν όχι, να αποκτήσετε. Με μια άδεια καρέκλα αισθάνεστε πιο άνθρωπος.

 

 

ΚΛΗΜΗΣ