Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο, δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ πως η ἐνασχόληση μου με το αντικείμενο που διάλεξα θα με έφερνε τόσο κοντά σ’ Εσένα.

Χημικό, λοιπόν, και σε κάθε μου βήμα Σε βλέπω να ξεπροβάλλεις εμπρός μου.
Σαν παιδί, πίστεψα σ’ Εσένα γιατί μου το είπαν οι άλλοι, πρόσωπα που αγαπούσα κι εμπιστευόμουν… Μεγαλώνοντας, όμως, δεν μου αρκούσε αυτό, αλλά Σε αναζήτησα μόνη μου. Πίστεψα σε Εσένα, γιατί δοκίμασα, έζησα, γεύτηκα.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Πιστεύω την καθηγήτρια αρχικά, πώς το δοχείο που κρατώ περιέχει ιόντα μαγνησίου και ασβεστίου. Μαθαίνοντας, όμως, περισσότερα μπορώ και δοκιμάζω μόνη μου. Με τις κατάλληλες αντιδράσεις, βρίσκω ότι πράγματι, το δείγμα μου περιέχει τα δύο αυτά ιόντα. Κι όμως, κοιτώντας το βλέπω απλά ένα ποτήρι νερό…
Σ’ αυτήν την επιστήμη, πιστεύεις αυτά που δεν βλέπεις!
Κι εγώ Κύριε Σε πιστεύω χωρίς να Σε βλέπω.
Σε γνωρίζω από τα έργα Σου, όπως τις ουσίες από τις ιδιότητές τους.
Σε βλέπω σε κάθε τι που μαθαίνω και κάθε τι που μαθαίνω με βεβαιώνει πως υπάρχεις, ζεις μας αγαπάς και έχεις φτιάξει έναν καταπληκτικό κόσμο, τόσο μικρό και τόσο μεγάλο για μας!

Γ.Μ