Όπως η νύχτα μες στα χέρια της κρατά τα άστρα,

κι όπως η γη μέσα στα σπλάχνα της φυλά τον σπόρο,

έτσι της είπαν πως κρατά και η καρδιά της μάνας

μέσα της σα σε φυλαχτό την ακριβή αγάπη.

Όπως ο ταξιδιώτης πάντα στο σπίτι του γυρνάει,

κι όπως ο κύκλος κάνει τέλος την αρχή του,

έτσι της είπαν πως γυρνά κι ο νους της μάνας

κάθε στιγμή στο πρόσωπο το αγαπημένο.

Όπως το ποτάμι κυλά ορμητικό στην κοίτη

κι όπως ποτίζει η βροχή της γης το χώμα,

έτσι της είπαν πως κυλά το δάκρυ της μάνας

σαν γίνεται ο πόνος του παιδιού δικός της.

Όπως αγάπησε και πόνεσε Εκείνη,

Εκείνη που έζησε τη σταύρωση του γιου της,

έτσι το ζει πως αγαπάει μια μάνα

που πρώτα αγάπησε Χριστό Εσταυρωμένο.

Γ.Π.