Βηματίζουνε πίσω από Εσένα

κι έχουν πάντα στραμμένο το βλέμμα

στα αιώνια, αυτά που δεν βλέπονται

κι από έρωτα θείο, δες, καίγονται.

 

 

Κάποιοι ρίχνονται μες στη φωτιά

κι άλλοι σ’ άγρια θηρία βορά,

άλλοι μ’ άσκηση, με προσευχή

το σαρκίο νεκρώνουν στη γη.

 

Κάποιοι πένα στα χέρια κρατούν

κι άλλοι κόμπο με κόμπο μετρούν

όλοι όμως σ’ Εκείνον κοιτούν,

τον γλυκύ Ιησού που αγαπούν.

Κι εγώ βλέπω, θαυμάζω, απορώ,

τέτοια αγάπη και πόθο ιερό

τέτοιο ζήλο αγνό, φλογερό

πως απέκτησαν, ποιο μυστικό,

 

μες στα στήθια τους οι άγιοι έχουν

μες στον κόσμο, απ’ τον κόσμο ν’ απέχουν;

Μα τι λέω, γιατί απορώ

μες στις φλέβες τους έχουν Χριστό

 

Σώμα κι Αίμα ουράνιο, θεϊκό.

Μόνο μένει στον κάθε πιστό

να το πει πως «Χριστέ μου, εγώ,

ΘΕΛΩ να ‘μαι δικός Σου και μαζί Σου ΜΠΟΡΩ

Γ.Π.